باز یه شب دلشوره...باز یه دل بی طاقت...

چقدر روزای زندگی شبیه به هم_آخه این کابوس لعنتی کی تموم می شه...آخه کی صبح می شه. دلم واسه روز لک زده...این شبای دلشوره رو دیگه نمی خوام.

...آره من عاشق شب بودم. درسته هنوزم بهترین ساعات زندگی رو شب می دونم ...اما چه شبی؟شبای آرامش من کجان پس؟!یعنی این وضع نمی خواد عوض شه؟ یعنی سهم من همینه؟ _نه خدای من دیگه نمیخوام حتی یه لحظه شبیه این لحظه هایی که گذروندم نمی خوام داشته باشم_از این همه پوچی ازین زندگی پوشالی خسته ام...آخه تا کی تکرار...تا کی تکرار تکرار...

دیگه سرگیجه گرفتم دارم تهوع می گیرم دیگه طاقت این بی طاقتی رو ندارم . دلم پر گریه ست . ولی حتی بهونه ای واسه شکستن بغضی که داره نفسمو می گیره ندارم

کاش حداقل می دونستم چی شد به اینجا رسیدم

کاش شاعر بودم

آنوقت دل تنگی را به باد شعر می سپردم

کاش نقاش بودم

تا بی قراری را درسینه ی سپید بوم حبس می کردم

کاش نوازنده بودم

و تنهایی را در نوای ساز شکسته ام حل می کردم

لا اقل کاش تنها نبودم

که اینچنین نوای دل حزینم

در بی هم زبانی گم نمی شد

منم و حسرت فریاد

منم و حسرت گریه

منم و من

چشمان سیاه تو فریبت می دهند ای جوینده ی بی گناه

-تو مرا هیچ گاه در ظلمت پیرامون من باز نتوانی یافت

چرا که در نگاه تو آتش اشتیاقی نیست.

مرا روشن تر می خواهی

از اشتیاق به من در برابر من پر شعله تر بسوز

ورنه مرا در این ظلمات باز نتوانی یافت

ورنه هزاران چشم تو فریبت خواهد داد جوینده یبی گناه

بایست و چراغ اشتیاقت را شعله ورتر کن.

از نگفت ها از نسروده ها پرم

از اندیشه های نا شناخته و

اشعاری که بدان ها نیندیشیده ام.

عقده ی اشک من درد پری درد سرشاری است

و باقی ناگفته ها سکوت نیست ناله یی ست...

اکنون زمان گریستن است اگر تنها بتوان گریست

یا به رازداری دامان تو اعتمادی اگر بتوان داشت

یا دست کم به درها_که در آنان

احتمال گشودنی هست به روی نابکاران.

با این همه به زندان من بیا که تنها دریچه اش

به حیات دیوانه خانه می گشاید.

اما چگونه به راستی چگونه

در قعر شبی چنین بی ستاره

زندان مرا_بی سرود و ستاره مانده_

باز توانی شناخت؟

ما در ظلمتیم

بدان خاطر که کسی به عشق ما نسوخت.

ما تنهاییم

چرا که هرگز کسی ما را به جانب خود فرا نخواند.

ما خاموشیم

زیرا که دیگر هیچ گاه به سوی شما باز نخواهیم آمد.

و گردن افراخته

بدان جهت که به هیچ چیز اعتماد نکردیم بی آنکه

بی اعتمادی را دوست داشته باشیم...

غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره

آخر خط زندگی این نفس های آخره

وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر می شم

وقتی با یک زخم زبون از این و اون دلگیر می شم

این آخر راه دیگه باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

باید برم باید برم باید که بی تو بپرم

آخ که چه سنگین میگذره این نفسای آخرم

سکوت من نشونه ی رضایتم نیست می دونی

گلایه هامو می تونی از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چیه که باید اینجور بسوزم

هیچ چی نگم داد نزنم لبامو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش منم که گیتار می زنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم

نفرین به عشق به عاشقی نفرین به بخت و سرنوشت

به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت

نفرین به من نفرین به تو نفرین به عشق من و تو

به ساده بودن من و به اون دل سیاه تو

این مثنوی حدیث پریشانی من است من است

بشنو که سوگ نامه ی ویرانی من است

امشب نه این که شام غریبان گرفته ام

بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو غزلم شور وحال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانیم

با رفتنت به خاک سیه می نشانیم

گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد

بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهد

وقتی نقاب محور یکرنگ بودن است

معیار مهرورزیمان سنگ بودن است

دیگر چه جای دلخوشی وعشق باقی است

اصلا کدام احمق از این عشق راضی است

این عشق نیست فاجعه ی قرن آهن است

من بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرف های غریبت رسیده ام

فهمیده ام که خوب تورا بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

بگذار صادقانه بگویم که خسته ام

............

قلب خود را نمی خواهم حیرانم و تاریک در روز خویش با این نگاه دیوانه نمی خواهم کسی قلبش را قسمت کند با من که حوصله ی هیچ نگاهی در من نیست

قلب خود را گم کرده ام وتاریک وروشن در شب خویش در همهمه ی این همه صداهای بی حساب گریه های بیصدایم را می خندانم در جهان آوارگی هام که به بن بست میرسد

قلب خود را نمی خواهم و هیچ قلبی را که برای عشق نمی تپد در سینه ی من اینک مرا به بازی گرفته اند کودکی هایم و ضربان دیوار نگاهم نیز از حرکت ایستاده است

قلب از دست رفته ی خود را به زندگی مردگان می بخشم که جهان را به تپش در آورده هست و با خویش وداع می کنم....

         به سلامت؟!!